Dopuszczalna różnica tłumienia amortyzatorów na jednej osi wynosi maksymalnie 15%. Przekroczenie tej wartości może skutkować negatywnym wynikiem okresowego badania technicznego. Limit dotyczy porównania lewego i prawego amortyzatora na tej samej osi.

Normy badania amortyzatorów

Podczas kontroli diagnosta ocenia nie tylko różnicę między amortyzatorami, lecz także minimalną skuteczność tłumienia. Oba parametry należy interpretować łącznie:

Parametr Wartość graniczna
Maksymalna różnica tłumienia na jednej osi 15%
Minimalna skuteczność tłumienia 40%

Oznacza to, że amortyzatory na jednej osi powinny pracować zbliżenie, a każdy z nich musi jednocześnie osiągnąć co najmniej 40% skuteczności. Różnica nie jest więc tym samym parametrem co ogólna skuteczność tłumienia.

Od czego zależy wynik pomiaru?

Badanie wykonywane na płycie diagnostycznej pokazuje wynik procentowy zależny od zastosowanej metody i charakterystyki zawieszenia. Nie jest to bezpośredni pomiar stopnia zużycia części. Przykładowo wynik 50% nie oznacza, że amortyzator wykorzystał połowę swojej trwałości. Także nowy element nie musi uzyskać 100%.

Na odczyt mogą wpływać między innymi:

  • rodzaj urządzenia diagnostycznego i zastosowana metoda pomiaru
  • masa pojazdu oraz jego obciążenie podczas badania
  • stan nawierzchni stanowiska pomiarowego
  • stan i ciśnienie w oponach

Dlatego pojedynczy wynik należy zestawić z różnicą między stronami osi, oględzinami amortyzatorów oraz oceną pozostałych elementów zawieszenia. Do wykrywania luzów diagnosta może użyć także szarpaków.

Widoczny wyciek oleju z amortyzatora może być podstawą negatywnego wyniku badania niezależnie od wartości procentowych. Najważniejsza odpowiedź na pytanie o dopuszczalną różnicę tłumienia brzmi więc: 15% na jednej osi, przy równoczesnym zachowaniu minimalnej skuteczności tłumienia na poziomie 40%.